Zeg, ken jij de uienman?

Zo niet, dan introduceer ik hem met gepaste trots bij u. Gepaste trots, omdat ik hem al wel ken.
Het zit zo: ik heb dit jaar in de achtertuin een bescheiden moestuin aangelegd. Ik vind het namelijk romantisch, mijn ecologisch geweten sussend en bijzonder rustgevend om in die tuin aan het werk te zijn en daar onbespoten groentjes en fruitjes te verbouwen.
Sommige dingen aangaande het fenomeen moestuin wist ik, maar meer dingen wist ik niet. Zo wist ik niet hoe hoog mijn slaplantjes moesten zijn, voor ik ze mocht verpoten. Wel wist ik, dat men daarmee 'te laat' kan zijn. Dat leek mij geen pretje en dus wilde ik weten waar ik aan toe was.
Ik had deze informatie natuurlijk kunnen terugvinden in Het moestuinboek of op het internet, maar ik besloot tot een gezelliger onderneming.

Ik ben een enthousiaste Postcrosser en maak dus nog wekelijks en soms dagelijks gebruik van de brievenbus. Ik doel op de rode bus die op stoepen staat en waarin men papieren post kan deponeren. Zo'n brievenbus. Geen inbox; die verfoei ik. (U vermoedt inmiddels een hak en een tak, maar die zijn er niet. Alles hangt samen, wees gerust.) Onderweg naar de brievenbus, kom ik altijd langs een Moestuin. Een waarbij vergeleken die van mij een Madurodamexemplaar lijkt en dan ook nog een rommelige. Deze Moestuin brengt reusachtige oogsten op, heeft oogverblindend rechte bedden en een hek erlangs dat zegt: 'Ik sta hier omdat jullie anders 's nachts sla, bonen, aardappels, wortelen, rode kool, spinazie, boerenkool, prei, andijvie, Chinese kool, uien, kroten, tomaten, aardbeien, rode bessen, bramen en frambozen komen jatten om je vervolgens een indigestie te schranzen.' Op deze Moestuin is dag in dag uit, behalve op zondag, een krasse oude baas met klompen, een ribbroek en bretels aan het werk, in het zweet zijns aanschijns. Zijn vrouw zit soms met een boek op een stoeltje bij het schuurtje.
In februari had ik de man gecomplimenteerd met zijn indrukwekkende Moestuin en opgebiecht dat ik ook een moestuintje wilde beginnen in de achtertuin. 's Mans ogen begonnen te glimmen, verheugd als hij was om een 60minner die een Moestuin ambieerde en hij vroeg of ik al pootuitjes gekocht had. Ik zei hem dat dat niet het geval was en hij zei opgelucht: 'Dat moet je ook niet doen, hoor, want dan moet je gelijk een kilo kopen en daar heb je veel te veel aan en dat is zonde. Jij krijgt van mij wat pootuitjes.' Ik moest mijn handen ophouden en daar goot hij prachtige kleine, goudgele uitjes in. Zo kwam het dat mijn modieuze tas nog steeds een licht uienaroma verspreid en dat ik er een vriend bij heb.
Ik weet inmiddels van een van de Buurvrouwen Die Alles Weten hoe de man heet, maar dat heb ik zo gauw mogelijk verdrongen, want de man moet geen naam hebben, want dan is hij geen held meer. De man heet gewoon de Uienman.
Welnu, aan deze uienman heb ik gevraagd hoe hoog slaplantjes moeten zijn, wil men ze kunnen verpoten. Met zijn grote handen gaf hij de hoogte aan om vervolgens wat rodekoolplantjes en wat spitskoolplantjes voor me af te spoelen. Die was hij toch aan het uitdunnen en anders zou hij ze toch maar weggooien.

Plantjes van de uienman

Zo staan ze er nu bij

Toen de slaplantjes, die in ongeveer zes groepjes bij elkaar stonden, waardoor het er zes leken te zijn, groot genoeg waren, heb ik de worteltjes voorzichtig ontward en er 30 terug geplaatst. Slechts 30. In totaal waren het er namelijk 188.
Ik moet nog veel leren. Van de Uienman.

Deze week zag ik...

...Astrantia (Zeeuws knoopjes) bij de bloemenman

en iets later bij mezelf in een vaas staan.

...bloemen in de rotsplantjes die mijn schoonmama in een bakje had gezet voor op de tuintafel.

...de wonderbaarlijke herrijzenis van de krootjes die ik verpoot in plaats van uitgedund had.

...een stuk of vijf aardbeienplantjes opkomen tussen de tomatenplanten en de uien, terwijl ik maar drie aardbeienzaadjes in de grond had gestopt en dat ook nog eens een meter of vijf verderop. Daar staan ze al in bloei en nu hebben ze dus broertjes en zusjes gekregen.

Deze week zag ik is een initiatief van Daan en Roos. Hier kun je zien wie er deze week ook iets zagen.

Weelde

Oregano

Margrieten

Campanula

De eerstelingen van de oogst

Deze week zag ik...

...Jonathan thuiskomen met een bos van mijn favoriete bloemen.

...twee Postcrossingkaarten op de mat vallen. De linker komt uit Krakau, Polen, en de rechter uit Sint Petersburg, Rusland.

...een lang gekoesterde wens in vervulling gaan: verse muntthee drinken. De muntplant staat in de achtertuin op de tuintafel. Het kopje is denk ik ongeveer even oud als ik. In elk geval weet ik niet beter dan dat het er was: het stond thuis in de grote houten kast en het is meeverhuisd naar de keukenkastjes in de kamers en huizen waar ik later ging wonen.

Deze week zag ik is een initiatief van Daan en Roos. Hier kun je zien wie er deze week ook iets zagen.

Deze week zag ik...

...Theije de overstap maken van twee slaapjes naar één slaapje overdag.

 ...blauwe bloemetjes bloeien in de voortuin, waarvan ik niet meer weet hoe ze heten. Kan één van jullie, trouwe lezertjes, mij uitsluitsel geven? Is het soms akelei?

 ...op de plek waar ik sla gezaaid heb, allerlei groene dingetjes bovenkomen, die verdacht veel lijken op het onkruid dat ik vorige week op diezelfde plek heb weggehaald. De groene dingetjes komen echter alleen op de plek van de sla omhoog en verder nergens, dus ik durf ze er niet uit te trekken, omdat ik bang ben dat het stiekum toch sla is. Weet iemand of opkomende sla er zo uitziet?

...de vijgenboom hard zijn best doen.

...de braam heel hard groeien,

net als de framboos,

 ...waar al knoppen in zitten.

 ...de plantjes die ik vorige week pootte, goed aanslaan.

...lange rijen luiertjes drogen en bleken in de zon.

...heel veel schone was door mijn handen gaan.

...de stapel strijkgoed groeien in afwachting van koeler weer. Vanochtend heb ik toch maar de moed uit mijn schoenen geraapt en mij van mijn huisvrouwelijke kant laten zien door bij een temperatuur van 23 graden Celsius de woonkamer, met behulp van een stoomstrijkijzer, in een sauna te veranderen en de stapel strijkgoed weg te werken.

...een einde komen aan de beproeving van Lisbeth Salander.


Deze week zag ik is een initiatief van Daan en Roos. Hier kun je zien wie er deze week ook iets zagen.

Woordeloze woensdag

Eenjarige viooltjes die vorig jaar verwaarloosd zijn en dood gingen...

...vieren hun tweede verjaardag!

Wij eten tot nader order geen lasagne

Charmant, nietwaar? Inmiddels kan ik voor een echte hobbit doorgaan. Boven mijn rechterelleboog ziet u nog wat moddersporen. Ik heb geen scrubwashandje meer nodig: mijn handen fungeren als zodanig.
Het zit namelijk zo: het Vlaamse zaad werd eindelijk bezorgd. Bij de overbuurman. Op de dag dat mijn vader zijn verjaardag vierde. Waarvoor ik hakken van tien centimeter hoog had aangetrokken. Op welke hakken ik de doos wel even dacht mee te nemen. Wat niet ging, omdat de doos 21 kg. woog. Waardoor ik, als de koningin van Scheba, op mijn hoge hakken, achter de zeulende, zwetende overbuurman aan liep, die als een moderne slaaf de doos in de gang zette. Waardoor ik mij opgelaten voelde.
Maar goed, gisteren heb ik mij dus in het zweet gewerkt om de vaste planten de grond in te krijgen, aangezien het verpieteringsproces anders onomkeerbaar zijn gang zou gaan. Er staan nu dus 3 rabarberplanten in de achtertuin, alsmede 3 exemplaren Anemone Honorine Jobert, 3 stuks Jefferson Diphylla en 3 stuks Dicentra Spectabilis. Ik ben even vergeten hoe ze in het Nederlands heten. Gezamenlijk omringen zij de vijgenboom, die veelbelovende knoppen vertoont.

De voortuin is 2 pioenrozen en 2 daglelies rijker, plus 3 rozige en 3 gelige pluimplanten. Geel vind ik niet zo'n mooie kleur. Ik weet dus ook niet meer waarom ik die gelige planten had besteld, maar ik zag dat ze bijna een meter hoog kunnen worden. Vermoedelijk zag ik een weelderig bloeiende border voor mij, waarachter ik ongegeneerd in mijn tankini (na 'De Zwangerschap' en 'De Bevalling' vertoon ik mij niet meer in een bikini) bruin kan worden. Die border is nodig omdat de overbuurman (die de doos droeg) een autogarage drijft inclusief de bijbehorende monteurs.
Verder heb ik 9 tomaten-, 9 bieslook-, 9 basilicum-, 9 peterselie- en 9 citroenmelissezaadjes gezaaid.

Die moeten onder/achter glas tot meerder wasdom komen. Het enige glas waarachter dat in ons huis of in de aanpandige schuur mogelijk is, is het raam van de woonkamer, maar ik voorzie brieven van de welstandscommissie met de vraag of ik het dorpsgezicht niet wil verstoren door een kwekerij in mijn toch al stoffige vensterbank te beginnen. Een andere complicatie van deze vorm van glastuinbouw zou zijn, dat er dan over een week of wat allerlei plantjes uit Theije beginnen te groeien, aangezien hij het afgelopen weekend ook al op het gazon zijn best deed als grazer.
Wederom heeft Ikea in een simpele, doch doeltreffende oplossing voor het glas-/kasprobleem voorzien.

Wij eten tot nader order geen lasagne...

Zonder titel

Het Vlaamse zaad dat ik besteld heb, omdat ik een moestuin in de achtertuin wil, laat al ruim twee weken op zich wachten en ik begin nu ongeduldig te worden. Ik voorzie dat het zaad bezorgd wordt op de eerste dag van een regenperiode en dat ik sowieso al te laat ben met het planten van de rabarber om nog iets te oogsten dat geschikt is om moes/taart/jam van te maken. Ik heb nogal een pessimistische inslag, mocht het u nog niet opgevallen zijn.
Ik heb bovendien pas na anderhalve week door mijzelf opgelegd huisarrest (als je niet thuis bent op het moment van bezorgen, bellen ze een dag later nog een keer aan en daarna gaat het zaad weer terug naar Vlaanderen), ontdekt dat je op je persoonlijke Zaadhuispagina kunt zien of je bestelling al onderweg is of niet. Mijn bestelling wordt nog steeds verwerkt door een medewerker. Het volgende stadium is dat de bestelling verzonden wordt, dus het kan nog wel even duren. In elk geval weet ik nu dat ik de komende dagen nog met een gerust hart aan de wandel kan gaan, zonder dat ik de Belgen misloop.
De achtertuin is dus nog een kale akker, de voortuin daarentegen is ook door onze vrienden uit het dierenrijk goedgekeurd. Ze hebben het er naar hun zin en bouwen er soms zelfs een feestje.

Verder heb ik niet veel te vertellen. Behalve dat het mij zowaar is gelukt om geld terug te krijgen van een boosaardige Marktplaatsmevrouw die mij drie nieuwe babytruitjes had verkocht, die alles behalve nieuw bleken te zijn. Ze zagen eruit alsof ze een paar nachten in een volle theepot hadden doorgebracht. Ik heb mijn allerassertiefste daad ooit verricht door mijn boosheid digitaal te ventileren en mijn geld terug te eisen en, parbleu, ik kreeg het terug! Ik heb zelfs nog de lankmoedigheid aan de dag gelegd om de truitjes terug te sturen. U bent gewaarschuwd: als u overweegt drie nieuwe truitjes met Bretonse strepen in maat 80 te kopen via Marktplaats, zie daar dan vanaf!

Rest mij nog u te waarschuwen voor de 260 gram bocht die Buisman in een pot stopt en het etiket Latte Macchiato durft mee te geven. Bij koninlijke beschikking nog wel. Omdat bij onze plaatselijke grutter de doosjes Nescafé Latte Macchiato standaard uitverkocht zijn en ik geen zin heb om daar, op een ander moment dan tijdens het wekelijkse boodschappen doen nog voor terug te gaan, dacht ik: zou er een alternatief bestaan dat wellicht ook goedkoper is? Mijn oog viel op de Buismanpotten en ik zou er best wat voor over hebben als het daarbij gebleven was, maar nee, mijn Zeeuwse wortels droegen vrucht en ik koos voor dit goedkope surrogaat. Dat heb ik geweten: per beker koffie heb je 4 (!) eetlepels poeder nodig om te zorgen dat je koffie niet op thee lijkt (tot zover de bezuiniging) en de schuimlaag is flinterdun en lost in het niets op als je langer dan 5 seconden wacht om je koffie op te drinken. Je hebt dus een latte zonder schuim of een verbrande strot.

Ik (of eigenlijk: mijn calvinistische geweten) vind nu dat het zonde is om de pot in het toilet te legen, hoewel dat alleszins billijk zou zijn en dus moet ik nog een aantal bekers van het spul drinken, voor ik weer de echte, dure sachets met instant Italiaans, hip, zonnig  Forum-Romanumgevoel mag kopen.