Deze week zag ik...

...Theije de overstap maken van twee slaapjes naar één slaapje overdag.

 ...blauwe bloemetjes bloeien in de voortuin, waarvan ik niet meer weet hoe ze heten. Kan één van jullie, trouwe lezertjes, mij uitsluitsel geven? Is het soms akelei?

 ...op de plek waar ik sla gezaaid heb, allerlei groene dingetjes bovenkomen, die verdacht veel lijken op het onkruid dat ik vorige week op diezelfde plek heb weggehaald. De groene dingetjes komen echter alleen op de plek van de sla omhoog en verder nergens, dus ik durf ze er niet uit te trekken, omdat ik bang ben dat het stiekum toch sla is. Weet iemand of opkomende sla er zo uitziet?

...de vijgenboom hard zijn best doen.

...de braam heel hard groeien,

net als de framboos,

 ...waar al knoppen in zitten.

 ...de plantjes die ik vorige week pootte, goed aanslaan.

...lange rijen luiertjes drogen en bleken in de zon.

...heel veel schone was door mijn handen gaan.

...de stapel strijkgoed groeien in afwachting van koeler weer. Vanochtend heb ik toch maar de moed uit mijn schoenen geraapt en mij van mijn huisvrouwelijke kant laten zien door bij een temperatuur van 23 graden Celsius de woonkamer, met behulp van een stoomstrijkijzer, in een sauna te veranderen en de stapel strijkgoed weg te werken.

...een einde komen aan de beproeving van Lisbeth Salander.


Deze week zag ik is een initiatief van Daan en Roos. Hier kun je zien wie er deze week ook iets zagen.

Wij eten tot nader order geen lasagne

Charmant, nietwaar? Inmiddels kan ik voor een echte hobbit doorgaan. Boven mijn rechterelleboog ziet u nog wat moddersporen. Ik heb geen scrubwashandje meer nodig: mijn handen fungeren als zodanig.
Het zit namelijk zo: het Vlaamse zaad werd eindelijk bezorgd. Bij de overbuurman. Op de dag dat mijn vader zijn verjaardag vierde. Waarvoor ik hakken van tien centimeter hoog had aangetrokken. Op welke hakken ik de doos wel even dacht mee te nemen. Wat niet ging, omdat de doos 21 kg. woog. Waardoor ik, als de koningin van Scheba, op mijn hoge hakken, achter de zeulende, zwetende overbuurman aan liep, die als een moderne slaaf de doos in de gang zette. Waardoor ik mij opgelaten voelde.
Maar goed, gisteren heb ik mij dus in het zweet gewerkt om de vaste planten de grond in te krijgen, aangezien het verpieteringsproces anders onomkeerbaar zijn gang zou gaan. Er staan nu dus 3 rabarberplanten in de achtertuin, alsmede 3 exemplaren Anemone Honorine Jobert, 3 stuks Jefferson Diphylla en 3 stuks Dicentra Spectabilis. Ik ben even vergeten hoe ze in het Nederlands heten. Gezamenlijk omringen zij de vijgenboom, die veelbelovende knoppen vertoont.

De voortuin is 2 pioenrozen en 2 daglelies rijker, plus 3 rozige en 3 gelige pluimplanten. Geel vind ik niet zo'n mooie kleur. Ik weet dus ook niet meer waarom ik die gelige planten had besteld, maar ik zag dat ze bijna een meter hoog kunnen worden. Vermoedelijk zag ik een weelderig bloeiende border voor mij, waarachter ik ongegeneerd in mijn tankini (na 'De Zwangerschap' en 'De Bevalling' vertoon ik mij niet meer in een bikini) bruin kan worden. Die border is nodig omdat de overbuurman (die de doos droeg) een autogarage drijft inclusief de bijbehorende monteurs.
Verder heb ik 9 tomaten-, 9 bieslook-, 9 basilicum-, 9 peterselie- en 9 citroenmelissezaadjes gezaaid.

Die moeten onder/achter glas tot meerder wasdom komen. Het enige glas waarachter dat in ons huis of in de aanpandige schuur mogelijk is, is het raam van de woonkamer, maar ik voorzie brieven van de welstandscommissie met de vraag of ik het dorpsgezicht niet wil verstoren door een kwekerij in mijn toch al stoffige vensterbank te beginnen. Een andere complicatie van deze vorm van glastuinbouw zou zijn, dat er dan over een week of wat allerlei plantjes uit Theije beginnen te groeien, aangezien hij het afgelopen weekend ook al op het gazon zijn best deed als grazer.
Wederom heeft Ikea in een simpele, doch doeltreffende oplossing voor het glas-/kasprobleem voorzien.

Wij eten tot nader order geen lasagne...

Zonder titel

Het Vlaamse zaad dat ik besteld heb, omdat ik een moestuin in de achtertuin wil, laat al ruim twee weken op zich wachten en ik begin nu ongeduldig te worden. Ik voorzie dat het zaad bezorgd wordt op de eerste dag van een regenperiode en dat ik sowieso al te laat ben met het planten van de rabarber om nog iets te oogsten dat geschikt is om moes/taart/jam van te maken. Ik heb nogal een pessimistische inslag, mocht het u nog niet opgevallen zijn.
Ik heb bovendien pas na anderhalve week door mijzelf opgelegd huisarrest (als je niet thuis bent op het moment van bezorgen, bellen ze een dag later nog een keer aan en daarna gaat het zaad weer terug naar Vlaanderen), ontdekt dat je op je persoonlijke Zaadhuispagina kunt zien of je bestelling al onderweg is of niet. Mijn bestelling wordt nog steeds verwerkt door een medewerker. Het volgende stadium is dat de bestelling verzonden wordt, dus het kan nog wel even duren. In elk geval weet ik nu dat ik de komende dagen nog met een gerust hart aan de wandel kan gaan, zonder dat ik de Belgen misloop.
De achtertuin is dus nog een kale akker, de voortuin daarentegen is ook door onze vrienden uit het dierenrijk goedgekeurd. Ze hebben het er naar hun zin en bouwen er soms zelfs een feestje.

Verder heb ik niet veel te vertellen. Behalve dat het mij zowaar is gelukt om geld terug te krijgen van een boosaardige Marktplaatsmevrouw die mij drie nieuwe babytruitjes had verkocht, die alles behalve nieuw bleken te zijn. Ze zagen eruit alsof ze een paar nachten in een volle theepot hadden doorgebracht. Ik heb mijn allerassertiefste daad ooit verricht door mijn boosheid digitaal te ventileren en mijn geld terug te eisen en, parbleu, ik kreeg het terug! Ik heb zelfs nog de lankmoedigheid aan de dag gelegd om de truitjes terug te sturen. U bent gewaarschuwd: als u overweegt drie nieuwe truitjes met Bretonse strepen in maat 80 te kopen via Marktplaats, zie daar dan vanaf!

Rest mij nog u te waarschuwen voor de 260 gram bocht die Buisman in een pot stopt en het etiket Latte Macchiato durft mee te geven. Bij koninlijke beschikking nog wel. Omdat bij onze plaatselijke grutter de doosjes Nescafé Latte Macchiato standaard uitverkocht zijn en ik geen zin heb om daar, op een ander moment dan tijdens het wekelijkse boodschappen doen nog voor terug te gaan, dacht ik: zou er een alternatief bestaan dat wellicht ook goedkoper is? Mijn oog viel op de Buismanpotten en ik zou er best wat voor over hebben als het daarbij gebleven was, maar nee, mijn Zeeuwse wortels droegen vrucht en ik koos voor dit goedkope surrogaat. Dat heb ik geweten: per beker koffie heb je 4 (!) eetlepels poeder nodig om te zorgen dat je koffie niet op thee lijkt (tot zover de bezuiniging) en de schuimlaag is flinterdun en lost in het niets op als je langer dan 5 seconden wacht om je koffie op te drinken. Je hebt dus een latte zonder schuim of een verbrande strot.

Ik (of eigenlijk: mijn calvinistische geweten) vind nu dat het zonde is om de pot in het toilet te legen, hoewel dat alleszins billijk zou zijn en dus moet ik nog een aantal bekers van het spul drinken, voor ik weer de echte, dure sachets met instant Italiaans, hip, zonnig  Forum-Romanumgevoel mag kopen.

Terrasje

Het was warm en droog. Daarom moest er gewandeld worden. Theije ging ook mee, want in zonlicht zitten vitamientjes en bovendien kan hij nog niet zeggen dat hij geen zin heeft om te wandelen, dus tot hij dat wel kan zeggen, wordt hij gewoon meegenomen. (En daarna misschien ook nog wel)

Bij het Spui aangekomen, had ik dorst. Gelukkig had ik erom gedacht een flesje te vullen met koud water en dat mee te nemen. Bovendien was er een bankje langs het water waar nog niemand was gaan zitten. Na meermalen grondig gecontroleerd te hebben of de rem van de kinderwagen wel op de wielen stond en of de kinderwagen met Theije erin niet per ongeluk het ruime sop zou kunnen kiezen, klokte ik wat koud water naar binnen.

Gelukkig werkt de rem van de kinderwagen naar behoren

 Prompt gaf Theije te kennen ook dorst te hebben. Gelukkig had hij mama bij zich!

Theije pikt voor het eerst een terrasje. Hij bestelde melk.

Zon, luiers in de wind en narcissen

Was ophangen terwijl de lucht strakblauw is en de wind door je haren waait. Schone luiertjes die in de zon te drogen hangen.

Theijes luiertjes worden in de zon weer stralend wit

Klein, klein kleutertje...

Narcissen die op de meest onverwachte plaatsen boven de grond uitkomen en uitbundig bloeien. Een zelfgeplukte, gratis bos narcissen uit eigen tuin op tafel.
Meer is er soms niet nodig om mij diep gelukkig te maken.

Lente

Enige tijd geleden werd ik door Gerdi Verbeet verrast en vergast op een gedicht. Aan het begin van een vergadering van de Tweede Kamer waren nog niet alle kamerleden aanwezig die geacht werden aanwezig te zijn en Gerdi had kennelijk zin om er een mooie dag van te maken. In plaats van te mopperen of te bellen of de bode erop uit te sturen om de kamerleden te ontbieden, maakte ze van de nood een deugd en droeg een gedicht voor aan de kamerleden die al wel in de zaal waren.
Voor een kort moment kroop ze weer in de huid van docent, die Nederlandse Taal- en Letterkunde heeft gestudeerd. Met gevoel voor stijl droeg ze een gedicht voor dat ze op de kaart had geschreven die ze namens de Tweede Kamer naar Pieter Omtzigt ging sturen om hem te feliciteren met de geboorte van zijn dochter. Omdat ik de vergadering online live volgde, pikte ook ik dit literaire graantje mee.
De politieke ontwikkelingen van de afgelopen nacht en het gevoel dat de lente onontkoombaar in de lucht hangt, maakten dat ik weer aan dit gedicht van Ellen Warmond moest denken.

Sans Rancune (de magieloze medicijnman opgedragen)

Een mens zei hij is een vorstendom
van mogelijkheden:

hij kan een luis zijn op de vervuilde
behuilde huid van de wereld

zich in het uniform der vrees
verkleden kompressen gebeden
op de lippen leggen en zeggen
tranen zijn aardse vreugden

hij kan een hoogmogende stem zijn
en windstil zingen
of manshoog vloeken met ogen
witblind van liefde

een mens zei hij
is een kristal van kansen.

De lente hangt aan het balkon

Ik ben gelukkig.

Een van de mooiste dagen van het jaar is de dag waarop ik de oude, verschrompelde, bruine stengels en bollen uit de bloembakken haal en er nieuwe, veelbelovende exemplaren voor in de plaats poot. Dit jaar verlangde ik zo vol ongeduld en hartstochtelijk naar de lente, dat ik geen bollen gepoot heb. Als je dat doet, duurt het namelijk nog weken voor er een paar aarzelende, groene sprietjes boven de potgrond uitkomen. Ook charmant, maar dit jaar niet snel genoeg. Daarom heb ik deze keer voor violen gekozen. Voor de belachelijk lage prijs van gemiddeld twaalf cent per viool heb ik tien paarse en tien gele exemplaren aangeschaft.

Ze zijn prachtig en ontroerend mooi! Ze laten de hoop op warmte, vreugde en schoonheid onweerstaanbaar sterk in mij opborrelen.