Deze week zag ik...

 ... hoe multifunctioneel de afwasborstels van Ikea zijn.

Deze week zag ik is een initiatief van Daan en Roos. Hier kun je zien wie er deze week ook iets zagen.

Beloofd is beloofd

Dus bij dezen:

Ze genieten er allebei van!

Ik associeer boekjes die ergens bij zitten met mensen die goed voor hun spullen zorgen

Dit was het weekend van 'we scoren gratis of voor bijna niets leuke dingen'.
Wij zijn thans in het bezit van een nauwelijks gebruikte BabyBjörn-draagzak, waarin Theije, comfortabel op papa's buik hangend, vervoerd kan worden, zonder dat wij andere mensen met de kinderwagen over hun likdoorns rijden. We hadden de draagzak bij Prenatal gezien, maar daar moest hij € 139,- kosten, wat wij nogal veel vonden. Op nooit genoeg volprezen Marktplaats vond ik hetzelfde exemplaar, met het boekje er nog bij (geen idee wat je daaraan hebt, maar ik associeer boekjes die ergens bij zitten met mensen die goed voor hun spullen zorgen) voor het vriendelijkere bedrag van € 20,-.
Bijkomend voordeel: Theije vindt het oergezellig om erin te zitten en valt, op de kadans van onze wandeling en Jonathans hartslag, heerlijk in slaap. Foto hiervan volgt nog, aangezien we die nog niet gemaakt hebben en we Theije, die nu in zijn bedje ligt, niet op elk willekeurig moment dat wij een foto van hem willen maken, het slachtoffer willen laten worden van onze vastleggen-voor-het-nageslacht-manie.
Verder heb ik voor zeven euro mijn prentenboekenhonger wat kunnen stillen. Ik kocht Het vergeten Pietje voor 2 euro en Nippertje voor 5 euro. Ze zijn tweedehands, maar zien er nog prima uit.

En dan de verovering waar ik nog het meest vrolijk van word: het inpakpapier van Albert Hein. Helemaal gratis, maar o, zo mooi! Ik was zaterdag bij de grootgrutter toen mijn oog erop viel en ik moest het hebben. Ik was alleen bang dat ik in mijn kraag gegrepen zou worden als ik zomaar een meter zou meenemen, dus ik heb net gedaan of ik een sixpack anderhalve-liter-flessen Spa rood wilde inpakken en toen durfde ik wel een enorm stuk af te scheuren en op te rollen. Ik heb het veilig door de regen geloodst en ik weet al welk vriendinnetje ik blij kan maken met een boek dat in dit papier is ingepakt. Het is zo prachtig!

Misschien scheur ik nog wel een keer een eind af om het in te lijsten en in de keuken te hangen.

Mevrouw heeft rust nodig

Theije en ik waren in de bibliotheek. Theije had genoegzaam duidelijk gemaakt dat het etenstijd was en dus had ik hem, in een rustig hoekje van de bieb, even laten drinken terwijl ik zelf verder las in mijn boek.
Na een tijdje was hij duidelijk verzadigd, stopte met drinken en boerde en spuugde er lustig op los. (Gelukkig zijn mijn reflexen inmiddels getraind op het tijdig uitspreiden van doekjes.) Ik legde Theije weer terug in de kinderwagen en vervolgde mijn strooptocht door de bieb.
Theije maakte een weldoorvoede en voldane indruk, maar kennelijk was er toch iets dat hem niet lekker zat, want af en toe slaakte hij een klaaglijke kreet en dreigde hij te gaan huilen.Aangezien hij geen honger kon hebben en niet ziek was, bleven 'slaap' en 'vieze broek' over als mogelijke redenen voor zijn ongenoegen. Ik heb niet de illusie dat ik Theije kan laten slapen als hij dat zelf niet wil en ik verwachtte binnen een half uur thuis te zijn, dus leek het mij handiger om thuis een luiercontrole uit te voeren. Conclusie: zoonlief moest even geduld hebben en desnoods even huilen.
Een deftige mevrouw die ook in de bieb haar lectuur bij elkaar aan het scharrelen was, liep langs en zei: 'Die heeft honger'. Dat riep bij mij direct de vraag op waarom zij mijn kind zo goed dacht te kennen, maar ik antwoordde, zoals mij dat geleerd is, beleefd: 'Nee hoor, hij heeft zojuist gedronken, dus honger heeft hij niet'.
Kennelijk kon de mevrouw er niet mee leven dat er op deze wereld ook wel eens gehuild wordt zonder duidelijk aanwijsbare reden, want zij vervolgde haar zoektocht naar een verklaring. 'Heeft hij wel genoeg gehad, dan?', vroeg ze.
'Ja mevrouw, meer dan genoeg. Hij heeft zelfs gespuugd', zei ik, alsof ik moest bewijzen dat ik mijn kind niet laat verhongeren.
Toen bleek echter dat het haar niet zozeer om Theijes welzijn als wel om rust aan haar hoofd te doen was. 'Dan wil hij graag naar buiten', zei ze.

Zus van een vriend

We waren op kraambezoek bij vrienden. Theije was niet in zijn sas en huilde al enige tijd. De zus van de vriend had al een paar keer voorgesteld dat zij Theije even vast zou houden, op een toon die suggereerde dat Theije daardoor beslist zou stoppen met huilen.
Om van het gezeur af te zijn legde ik tenslotte Theije in haar armen.  Als kersverse moeder controleerde ik even of zoonlief het wel naar zijn zin had en aaide ik zijn beentje, zodat zijn onderbewustzijn zou noteren dat zijn moeder hem niet zomaar weggegeven had, maar nog in de buurt was.
De zus van de vriend merkte, op hoge koedie-koedie-toon, tegen Theije op: 'Jouw mama vindt het niet leuk hè, dat je bij mij zit. Dat kan ik wel merken.'

Terrasje

Het was warm en droog. Daarom moest er gewandeld worden. Theije ging ook mee, want in zonlicht zitten vitamientjes en bovendien kan hij nog niet zeggen dat hij geen zin heeft om te wandelen, dus tot hij dat wel kan zeggen, wordt hij gewoon meegenomen. (En daarna misschien ook nog wel)

Bij het Spui aangekomen, had ik dorst. Gelukkig had ik erom gedacht een flesje te vullen met koud water en dat mee te nemen. Bovendien was er een bankje langs het water waar nog niemand was gaan zitten. Na meermalen grondig gecontroleerd te hebben of de rem van de kinderwagen wel op de wielen stond en of de kinderwagen met Theije erin niet per ongeluk het ruime sop zou kunnen kiezen, klokte ik wat koud water naar binnen.

Gelukkig werkt de rem van de kinderwagen naar behoren

 Prompt gaf Theije te kennen ook dorst te hebben. Gelukkig had hij mama bij zich!

Theije pikt voor het eerst een terrasje. Hij bestelde melk.

Zon, luiers in de wind en narcissen

Was ophangen terwijl de lucht strakblauw is en de wind door je haren waait. Schone luiertjes die in de zon te drogen hangen.

Theijes luiertjes worden in de zon weer stralend wit

Klein, klein kleutertje...

Narcissen die op de meest onverwachte plaatsen boven de grond uitkomen en uitbundig bloeien. Een zelfgeplukte, gratis bos narcissen uit eigen tuin op tafel.
Meer is er soms niet nodig om mij diep gelukkig te maken.

Theije

Op 1 maart 2010 is Theije Jonathan van Rij geboren. Hij was niet groot en had moeite met ademhalen toen hij net de reis vanuit mijn donkere, warme buik naar de luide, lichte wereld had gemaakt. Toen hij eenmaal op adem gekomen was, mocht iedereen weten dat hij er was.
Theije is prachtig! Hij heeft een wipneusje en heel mooie, kleine oortjes. Aan zijn voetjes kun je zien dat ze gemaakt zijn om onbezorgd rond te rennen door gras, zand en water. Met zijn handjes aait hij ons soms per ongeluk en zijn ogen zijn blauw en eerlijk.

Theije, 1 dag oud

Theije geniet van lekker badderen

Lief klein mensje

Theije heeft een mama van mij gemaakt. De dingen hebben een andere betekenis gekregen. Strijken is zo erg niet meer, ik heb geen acht uur slaap meer nodig om mij mens te voelen en hoewel Jonathan en ik af en toe verschillen van mening over de manier waarop Theije het liefst tegen ons aan ligt na het drinken, vinden we elkaar telkens in onze hartstochtelijke liefde voor onze zoon.
Als Theije huilt staat mijn hart even stil, omdat ik mij afvraag of hij honger heeft of pijn, maar tegelijkertijd maakt mijn hart een sprongetje omdat zijn stem het kwetsbaarste en krachtigste is dat ik ooit gehoord heb.
Ik ben vastbesloten altijd de best mogelijke moeder te zijn en dat zorgt ervoor dat ik dit jaar de tijd naar Pasen toe veel intenser beleef. Het Stabat mater raakt mij diep en ik vraag mij verbijsterd af wat God bewogen moet hebben om Jezus aan het kruis te laten slaan.
Wat de ultieme uiting van Gods liefde voor ons heet te zijn, is tegelijkertijd van een ongekende wreedheid en vervult mij met verbazing en ontzetting.